Original Dutch Passage

Original Dutch Passage

People who know Dutch might be interested to read a passage in the original.  This is part of what Madzy wrote on Sunday, 17 September 1944, the day on which the Battle of Arnhem began.  While she was in church that morning, she had heard the roar of the huge armada of overflying Allied aircraft, and when she got home she found her family standing on the driveway, counting them.  (I was one of those standing there counting.)

The Allied assault on the German-held city of Arnhem and the area south of it was greeted with excitement by the Dutch people because it looked like a big step towards liberation.

Zondag, 17 september 1944.  Ze zijn er!  Ze komen!  Het is zondag vandaag, en gisteren waren we nog in de stemming van: ’t kan nog best ’n tijdje duren.  Vanochtend ter kerke.  Maar onder de dienst ronkten honderden vliegtuigen over ons, ergelijk vervelend, want ik zei wel, “God, in Uw handen leg ik mijn kinderen,” maar je zit toch niet rustig.  Thuis waren ze dan ook in opgewonden staat, ze hadden 600 vliegtuigen geteld en toen konden ze niet verder.  Lunch om half een, Gerard naar bed.  En toen wilde ik Chris en Dien verrassen, want hun kastje [de radio] is stuk.  Ik ging dus met ’t mijne door ’t bos heen naar hun.  Doch ik was nog niet weg of er begon veel geschiet en gevlieg.  Toch belandde ik veilig daar.  Maar er was nog veel geraas, zoo erg dat ik tenslotte om bij half 3 naar huis wilde gaan.  Juist was ik met ’t kastje + fiets weer in ’t bosch tusschen Chris en ’t jachthuisje beland of er werdt zóó dichtbij gevlogen, dat ik met al en al op de grond neerplofte.  Dan moest ik ergelijk schuddenbuiken om de zotte situatie maar ging toch gauw verder.  De Schuts keken me bleek na, maar ik kwam veilig + [met] hartklopping thuis.